En güzel yanındır, tüm pencerelerin denize açılır. Her sokağın ufka bakan bir kapıdır. Üstüne döktüğümüz betondan sıyrılır ve daracık bir sokağın ucundan bize gülümseyerek bakarsın. "Bak buradan da ufku uzanabilirsin" der gibi. Eziyetlerimizi sinesine çeker, bizi de içine...
"Bir daha sarı sıcak olmayacaktır artık bu şehir de" dediğin gün mevsimlik montunu tüm gün elinde gezdirirsin ve akşamın da öyle bir yağmura esir düşersin ki; işte en çok ben bu halini sevdim, demek zorunda kalırsın.
Ey kalbimi sana yenik düşürdüğüm şehir; bir şehre değil, hiç bir şehre benzemeyen edalım. Ben öğrendim ve şimdi söylerim: "Ve gün gelir tüm düşmanların artık sana meftundur ama en çokta esir..."
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder